Door Bas Hendrikx

Philip Janssens toont twee wandtapijten gemaakt van reflecterend textiel. Beide werken stralen een kalmte uit die het prettig maakt om naar deze werken te kijken. Toch laten ze hun ware gezicht niet meteen zien. Als je een foto neemt van dit werk zal je zien hoe anders deze draperieën op een scherm overkomen. De subjectiviteit van het waarnemen wordt nog eens extra benadrukt door het feit dat deze werken licht reflecteren, je ziet het materiaal en toch is het lastig om het werk rationeel in je op te nemen. Pas als je je omdraait en je het werk voor de geest probeert te halen toont dit werk haar ware gezicht. Het blijkt moeilijk om scherp te stellen en het lijkt alsof deze werken de verbeelding prikkelen, het werk moet als het ware in gedachten worden vervolledigd.

Zoals veel andere werken in deze tentoonstelling metaforisch gaan over het verdwijnen in de coulissen, zo lijken deze werken daar letterlijk mee te spelen: ze zijn aan- en afwezig tegelijk. Het lijkt alsof het object erop wacht om onthuld te worden, terwijl het zich toch ook in al zijn volledigheid toont. Ook de geweven variant van het werk in de etalage van Garage Rotterdam heeft een cerebraal karakter, terwijl het arbeidsintensieve weven het werk een soort meditatieve aandacht verleent.